Poniżej pięć obrazków z poprzedniej edycji + komentarz

Obrazek psycho-patologiczny, maniakalno-podmokły
na ostrym szprynglu (faza druga), forma ulubiona przez
egzaltowane heroiny trzeciej klasy, którym wszystkie
psychiczne nieszczęścia najwyższą formą geniuszu
artystycznego się wydają, i którego owoce konsumują
z najwyższą, kosmiczną wprost rozkoszą.
Prawdziwy tytuł STEFAN DAJ CARO obrazek
poświęcony wszystkim prawdziwym wariatom świata,
wyłączając ostrą demencję, stany warzywnicze
nie rokujące, oraz pozerów udających lekkiego
schyzia w celu zrobienia lepszego wrażenia
na paniach.
Szczególnie zaś poświęcony Henrykowi K.
zbieraczowi zabawnych historii.

 

A gówno tam zaginione, zwyczajne dymanie publiki dla
wywołania większego wrażenia, przy pomocy egzotycznych
zestawień słownych.
Zwyczajne chamstwo pod maską fałszywej wytworności.
W rzeczywistości chodzi o wspomnienie szkolnego kibla
z dawnych czasów, do którego autor zmuszony był wpadać
od czasu do czasu, drżąc przed ,,straszakami”, gryząc zęby
w bezsilnej złości, bez taty i mamy.
Prawdziwy tytuł nie istnieje dla tego obrazka, nie jest
też nikomu poświęcony, no może tym niegdysiejszym
,,straszakom”, którzy dziś dziadami zmurszałymi są,
o ile żyją jeszcze.

Obrazek przedstawia traumatycznie rozwarstwione ego
nikomu nieznanego latarnika morskiego, który zszedł z
wysokości by zażyć 25 tabletek veronalu, co jak mniemał
pozwoli mu przezwyciężyć nieśmiałość do płci przeciwnej,
następnie ożenić się bogato, by w końcu umrzeć z nudów
za jakie dwa tygodnie…
Tymczasem nad latarnikiem zawisł mosiężny dzwonek,
Który dzwonił pięknie, a najpiękniej na podwieczorek.
Obrazek poświęcony przez Pifla
Prawdziwy tytuł AUREA BOREALIS, ładny , ale za to
nic nie mówiący.
Tytuł ma sugerować klasyczne wykształcenie autora,
lub jakieś inne nadzwyczajne cechy, których w rzeczywistości
nie posiada.

Autor bardzo państwa przeprasza, ale do tego
obrazka pasuje jedynie ,,Szeherezada" op. 35
Rimskiego-Korsakowa,a w szczególności ,,Morze i
okręt Sindbada", largo e maestoso. Nie należy tego
mylić z zespołem Korsakowa, bo to jest całkiem
inna historia.
Ze względu na znikomość przestrzeni nie można
dołączyć ilustracji dźwiękowej, bardzo szkoda.
Obrazek opowiada o przeżyciach gastrycznych
pewnego artysty, po spożyciu śledzika w
bufecie kolejowym, w Kocmyrzowie.
Nie trzeba dodawać że śledzik nie był pierwszej,
a nawet drugiej świeżości, bo gdyby był
świeży, to co to by była za historia?
Całość dedykowana Boyowi Żeleńskiemu i
nieznanemu z nazwiska twórcy lokówki do
włosów w nosie.

Akomodacje żagielków, monument poświęcony
odkrywcom lądów nieznanych, głównie za
pomocą ognia i miecza te lądy odkrywających,
a także innym zdyscyplinowanym mordercom
z biciem w dzwony…
Kobiety wyrżnąć, mężczyzn zgwałcić, złotem
nakarmić króla, który jadem zionie, wiecznie
niesyty wszelkiego bogactwa…
Ten niezwykle nieestetyczny fragment
wymyślono podczas konsumpcji parówek
w sosie pomidorowym, z odrobiną tobasco.

A, taki miał być przyjemny nastrój po podwieczorku
panie Stanisławie.